Leeuwarden. In de ogen van een buitenstaander vaak het meisje met de hazelip. Jampotglazen overdekt met een sticker met een enorme snottebel onder de neus of het jongetje van groep 8 dat alleen maar digitaal kan kloklezen.

Leeuwarden: Lief en Leed

Een moedervlekje net boven de lip, amandelvormige ogen en kuiltjes in de wangen. Als Leeuwarden een vrouw was, noemde ik haar niet lekker, maar mooi.

Over het bruisende Leeuwarden vloeit een mengkraan. Een mengkraan die bij de minste aanraking verandert van warm naar koud, van koud naar warm en van lief naar leed. Het zijn de negatieve emoties omgezet in koude druppels die rechtstreeks in het afvoerputje komen. Het afvoerputje dat op dit moment bestaat uit een plukje schaamhaar met daaronder 'SC Cambuur Leeuwarden.'


Na 'regen' komt zonneschijn. Leeuwarden is de afgelopen jaren meerdere malen geopereerd aan het hart. Een 'pacemaker' van verrotte eieren en leegstand in het centrum werden succesvol verwijderd en maakten plaats voor een schitterend Fries museum en een aantal leuke eetgelegenheden/cafe's aan een bruisend plein genaamd 'het zaailand.'


Het Saailand.. Leuk voor oudere mensen inderdaad. Helaas moet de jeugd het nog steeds doen met een claustrofobisch steegje. Een steegje met kotslaminaat gelegd door zelfoverschattende alcoholdrinkers en muziek uit het jaar tweeduizend-nihil.' De doelensteeg.'

Het donkere steegje dat alleen licht als tegenpool erkent. De duizenden lichtstralen die allemaal naar het zelfde punt bewegen. Leeuwarden lijdt aan convergent gedrag. Culinair gezien is de bevroren goulash kroket van de Febo een hoogtepunt, qua kleding houdt het bij een Jack & Jones of WE al gauw op en de overige bezienswaardigheden zijn niet eens de moeite waard..


Alhoewel ik Mata Hari (Margaretha Geertruida) 110 jaar geleden wel in levende lijven had willen zien. Een exotische danseres die naast het ontbloten van haar lijf ook een soort Sherlock Holmes was. Wat een droomvrouw. Met een mooi lingerie-setje van 'Christine le duc' en een verrekijker van Dick's Dumpstore ontrafelde ze de tactieken van de Fransen en de geheime affaires van Leeuwarden. Mevrouw Hari. In 1917 gefusilleerd door de Fransen.


Tegenwoordig een versteend beeld op het onhandigste kruispunt van Leeuwarden (De kelders).


De stad waar de muren oren hebben, maar de oren van de Leeuwarder muren. Een waterdicht isolement dat alleen informatie binnen lekt over de plaatselijke voetbalclub SC Cambuur, een scheve toren bedoeld als kerk (de Oldehove) en de wonderschone grachten..


Leeuwarden. In de ogen van een buitenstaander vaak het meisje met de hazelip. Jampotglazen overdekt met een sticker met een enorme snottebel onder de neus of het jongetje van groep 8 dat alleen maar digitaal kan kloklezen. Desalniettemin ben ik trots op mijn stad. Leeuwarden is als kunst. Je begrijpt het of niet, je vindt het mooi of niet, je ziet het of niet. Het uiterlijk van Leeuwarden is een optische illusie, maar het innerlijk is puur en oprecht.


0 Reacties

Voeg reactie toe

Bekijk gegevens
Uitverkocht